آسمونآرزومون پره از ابرای تیره

لالایی واست بخونم تا شاید خوابت بگیره

اگه از خواب نپریدی توی خاب خدا رو دیدی

یه جوری بپرس ازش که دلامون چرا اسیره

باز کهچشاتو نبستی ببینم بازکه نشستی

می دونم یه جوری هستی که دلت از همه سیره

اما بهتر بدونی طبق اصل مهربونی

دل واسه عاشق نبودن راه نداره نا گزیره

خیلی سخته میوه های کال و چیدن

به خدا کم غصه ای نیست چند روزی تورو ندیدن...

پشت این پنجره ها دل می گیره        غم و غصه ی دلو تو می دونی

وقتی از بخت خودم حرف می زنم        چشام اشک بارون می شه تو می دونی

عمری غم تو دلم زندونیه                    دل من زندون داره تو می دونی

هرچی بهش می گم تو آزادی دیگه        می گه من دوست دارم تو می دونی

می خوام امشب با خودم شکوه کنم         شکوه های دلمو تو می دونی

بگم ای خدا چرا بختم سیاست                 چرا بخت من سیاست تو می دونی

پنجره بسته می شه شب می رسه          چشام آروم نداره تو می دونی

اگه امشب بگذره فردا می شه                   مگه فردا چی می شه تو می دونی

عمری غم تو دلم زندونیه                    دل من زندون داره تو می دونی

هرچی بهش می گم تو آزادی دیگه        می گه من دوست دارم تو می دونی

شعر است و عشق اینجا تنهاست قلب عاشق

           من یک غزل سرودم اینجاست قلب عاشق

                            اینجا میان غربت باران مرا نخوانده 

                               اما زاشک پنهان دریاست قلب عاشق

                          تیره است و تار اینجا من با همه غریبم

                            اما بدان غریبه دنیاست قلب عاشق

                     حرفی نگفتم از عشق یادی نکردم از درد

                  اما همیشه با اشک رسواست قلب عاشق

             من گریه کردم ان روز ای کاش دیده بودی

  از پشت اشک دیده پیداست قلب عاشق

خانه دل وقتی می آیی تمامش ما ل تو                                            

از وجودم هر چه میخواهی تمامش مال تو                                     

من فقط یک لحظه دیدارت کنم تنها دمی                                          

درعوض هرچه تماشایی تمامش مال تو                                          

ازتوهرشب خانه دل روشن ونورانی است                                       

هرکه دید گفتا چه شبهایی تمامش ما ل تو                                     

این دلم از روزدیدارت شده دریا ولی                                               

تو بخواه این دل دریایی تمامش مال تو                                           

هرشب از یادتوپرگل میشودصحرای دل                                            

به چه صحرایی و گلهایی تمامش مال تو                                       

من ندادم دست تو شکوفه نرگس ولی                                           

هر چه نرگسهای صحرایی تمامش مال تو                                       

توبه من ده گوشه ای از قلب خودرادرعوض                                        

هر چه دارم غیر تنهایی تمامش مال تو                                           

در رویا بودم

پری دریا بودم

همه را دوست میداشتم انگار...

قانون دریا اینگونه نبود

بی وفایی معنایی نداشت

خوشبخت ِ خوشبخت بودم

در کنار بهار ...

پاک ترین خلق خدا

دشمن مکر و حیله و دروغ

به! چه زیبا بود رویای محال

کاش بیداری نبود هیچ در کار

با صدای غرش ابر دریا عاشقانه بسترش را پهن میکرد

چه عاشق و معشوقی!

و آسمان از ته دل میگریست

به حال آدمیان

و من بهار را داشتم...

ناگهان رعدی آمد از جنس غرور خاکیان

و بعد از آن برقی به درخشندگی چشم راویان

محو تماشا گشتم!

همه چیز زیبا بود

"ما رایت الا جمیلا"

حتی اشک هم زیبا بود

غصه هم به خود میبالید

اما...

افسوس که فقط رویا بود

با صدای ساعتی کوک شده پایان یافت

پری رفت

دریا رفت

ابر ، آسمان همه رفتند

حتی بهار...

باز هم این دنیا

باز هم آن آدمکها

نه! نمی خواهم اینان را

چشمهایم را خواهم بست

باز هم رویای محال.

بین این همه غریبه

تو به اشنا میمونی

حرف های تلخی که دارم

من نگفته تو میدونی

من پر از حرفهای تازه

عاشق گفتنو گفتن

تو با درد من غریبی

اما تشنه ی شنیدن

غریبه